Help! Er loopt een weg over mijn fietspad

Het asfalt is op
16 juli 2018
Parking Vaartkom
22 augustus 2018

Help! Er loopt een weg over mijn fietspad

Ik fiets. Niet per se omdat ik enorm veel van fietsen hou maar omdat het zonder twijfel het meest veelzijdige vervoersmiddel is dat ik bezit. Het is gezond en houdt me fit, ik zit nooit in de file en ik vind altijd parkeerplaats. Het is ook voor de mensen rondom mij goed dat ik fiets: ik veroorzaak minder ongevallen, ik veroorzaak geen file en ik maak geen lawaai. Kortom: Ik doe dus niet alleen mezelf een plezier door iedere dag de fiets te nemen, maar ook alle mensen op mijn weg (ook al beseffen ze dat niet altijd).

Fietsen verandert je interactie met de wereld. Je ziet veel meer, je kan gemakkelijker hallo zeggen aan mensen of even stoppen om te praten. Je stapt een winkel binnen om een boodschap te doen of -zomaar- eens te kijken. Kortom, je bent vrijer. Maar je kan je niet van het gevoel ontdoen dat je niet helemaal welkom bent op de weg, ook in Leuven.

Nochtans heeft Leuven in maart vorig jaar in het bijzijn van Ben Weyts (Vlaams minister van mobiliteit) de ambitie geuit om dé fietsstad van België te worden. Een ambitie die door mij (en alle andere fietsers denk ik) op gejuich onthaald werd. Vandaag zijn we weer een jaar verder en maak ik graag de balans op. Dat er veel pogingen zijn gedaan om de fietser te paaien is niet te ontkennen. Fietsstraten, fietsherstelpunten, fietssuggestiestroken… Leuven heeft zijn ambitie om de fietsstad van België te zijn vertaald naar een aantal zeer zichtbare maatregelen. Maar dat is onvoldoende. De stad kijkt nog te veel naar de prestige en het zichtbare zonder een echte switch te maken naar een stad op maat van de fietser.

Engels plein

Neem nu het Engels plein, geen enkele fietser heeft een idee hoe hij daar moet rijden, dat duurt al jaren, maar tegelijkertijd komt de bochtige straat voor sommige automobilisten over als een racebaan terwijl fietsers enkel geconfronteerd worden met hoge borduren en doodlopende fietspaden (ja, echt). Als je van de plaats van de foto richting het centrum wil rijden moet je de weg opgaan achter een betonnen pyloon en een bushokje waardoor je voor automobilisten uit het niets verschijnt. Bij de opmaak van de plannen zal dit er goed hebben uitgezien, maar een slechte samenwerking met de Vlaamse overheid, gecombineerd met een gebrek aan visie op fietsmobiliteit zorgde er voor dat dit een enorm gevaarlijke plek is geworden voor fietsers.

Naamse poort

Of neem deze heraanleg aan de Naamsepoort die totaal geen rekening houdt met het feit dat dit een twee-richtingsfietspad op een afdaling is. Hierdoor moeten fietsers korte bochten maken met het risico tegen elkaar te rijden. Soms wordt er met de vinger gewezen naar “domme ingenieurs” en dergelijken, maar zij voeren enkel uit wat de besturen goedkeuren. Fouten als deze zullen pas verdwijnen als de mensen die zelf (op die plaats) fietsen betrokken worden bij de plannen.

Stella Artois

Nog zo’n situatie waar de fietser gedoogd wordt op het fietspad is aan de uitgang van de Stella . De uitrijdende vrachtwagens hebben geen voorrang. Toch heeft Stella het lef om een bord te plaatsen om tegen fietsers te zeggen dat fietsers moeten oppassen alsof het overstekend wild betreft dat niet kan stoppen. De voorrang voor fietsers wordt frequent genegeerd door de vrachtwagenbestuurders. Dit beeld is niet iets waarop lang gewacht moet worden, vaak moeten fietsers stoppen omdat er een vrachtwagen het fietspad verspert.

Achter het station richting Kessel-lo bevindt zich het Locomotievenpad, een veel gebruikt fietspad voor woon-werk verkeer. Het is het soort verbinding waar fietsers blij van worden. Maar bij de kruising met de straat zijn het de fietsers die moeten stoppen en voorrang verlenen, in plaats van andersom. Men vindt het normaal dat de weg het fietspad onderbreekt, maar waarom kijken we hier niet anders naar? Waarom geen weg die onderbroken wordt door het fietspad in plaats van een fietspad dat onderbroken wordt door een weg?

Sportpleinpad

Een beetje verder op diezelfde fietsroute door Kessel-Lo zie je een bekend zicht voor fietsers: fietsbeugels. Deze belachelijke structuren die waarschijnlijk al meer ongevallen veroorzaakt dan voorkomen hebben zorgen er niet alleen voor dat fietsen lastiger is, maar ook dat mensen met een bakfiets of een tandem zeer moeilijk kunnen passeren. Het fietspad op deze foto komt trouwens uit op een parking, geen drukke weg. Dat is een extra reden om de rollen om te draaien en een bordje te maken met: “opgepast, hier kunnen fietsers komen”. Er is dus geen enkele reden om hier dergelijke beugels te plaatsen en ze kunnen best gewoon verwijderd worden.

Ik ben ervan overtuigd dat Leuven de mogelijkheid heeft om fietsstad van België te worden. Maar dan zijn slogans en leuzes onvoldoende en zelfs contraproductief: automobilisten hebben het gevoel dat er enkel naar fietsers gekeken wordt en fietser beseffen dat er eigenlijk weinig voor hen gedaan wordt. Het is tijd voor concrete actie, de zaken die ik hier opsom zijn voorbeelden waarvan er -verspreid over heel Leuven- honderden gelijkaardige situaties zijn. Het is in de eerste plaats een kwestie van al deze situaties te zien, maar dat kan geen enkele politicus, ook ik niet. Daarom is het tijd dat inwoners betrokken worden bij het beleid van hun woon-werk verkeer. Met alle digitale middelen die er zijn moet het mogelijk zijn om burgers in overleg te laten treden met de overheid zodat zij de zwakke punten kunnen aanduiden en oplossingen kunnen voorstellen. Zo kan iedereen er samen voor zorgen om van Leuven een échte fietsstad te maken.