Ik was ooit leerkracht

Wat we moeten doen om deze winter te overleven
26 augustus 2022

Ik was ooit leerkracht

leerkracht

Ik was ooit leerkracht. Ik werkte eerst voor een bank en was het beu. Ik wilde op mijn 25 jaar niet 8 uur per dag, 5 dagen per week achter een pc zitten. Ik ging in het middelbaar onderwijs. Over een periode van twee jaar had ik 3 vakken gegeven in 5 studiejaren in 2 scholen en een lerarenopleiding gedaan.

Ik vergeet nooit hoe mensen naar me keken toen ik vertelde dat ik naar het onderwijs gegaan was. Ik was gedaald op de sociale ladder.  Niemand zei dat rechtstreeks, maar dat was evident uit de opmerkingen:

Allez, dat zal wel rustiger zijn!” (Dat was het niet.)

Ai, dat zal wel minder verdienen.” (Klopte helaas.)

Dus altijd vrij vanaf 16u!” (Was het maar waar!)

Ah, dan kunt ge uw job nooit meer kwijt geraken!” (Integendeel: niets is zo onzeker als startende leerkracht. Eind augustus wist je pas of je in september werk had en welk dat was.)

Het is vreemd dat niemand iets zei als:

“Wauw, de toekomst van ons land klaarstomen!”

“Dit is toch en nuttigere inzet van je talenten dan bij de bank.”

“Geen gemakkelijke taak, merci om dat te doen!”

En het zijn niet alleen de mensen in je omgeving die neerkijken op de job van leerkracht. Het blijkt eigenlijk uit heel de manier waarop je omkadert wordt:

Laptop? Zelf kopen (dit was vóór Corona).

Laserpointer? Zelf kopen.

Software? Zelf kopen (wel met korting).

Schrijfgerief? Zelf kopen (Ja, zelfs de rode BIC krijg je niet hoor!)

Een bureau? Thuis.

Kan je je inbeelden dat eender welke andere werkgever dat oplegt? Wie zou dat aanvaarden?

stad

Vandaag ben ik schepen van personeel in Leuven en een jaar geleden kondigde één van onze beste medewerkers aan dat hij in het onderwijs ging. Hij volgde een jaar lang les en liep stage om een educatieve master te behalen. Op het einde van dat jaar kreeg hij het aanbod om 70% aan de slag te gaan, tot december. Daarna viel het nog te bezien of er uren vrij kwamen.

Beeld je in dat je die persoon bent: je bent 40 en enorm ervaren, je hebt een lening, je hebt kinderen en je wil de toekomst van ons land klaarstomen. En in ruil daarvoor krijg je jobonzekerheid. Vandaag werkt die medewerker terug voor ons en heeft hij zijn onderwijsambities laten varen. Geweldig voor de stad Leuven, maar een verlies voor het onderwijs.

Kan je je inbeelden dat een private werkgever op die manier jobs zou aanbieden? Die zou niet veel volk vinden. Maar voor de zowat belangrijkste taak in de samenleving bieden we onzekere contracten en beperkte omkadering.

Onderwijzers bepalen in belangrijke mate de toekomst van kinderen en dus ook de toekomst van ons land. Zij kunnen het talent uit elk kind halen en ervoor zorgen dat de afkomst van dat kind niet zijn toekomst bepaalt. Zij brengen kennis over en zorgen dat de volgende generatie klaarstaat om de wereld een beetje beter te maken. Onderwijzers bepalen onrechtstreeks de toekomst van ons land. Maar behandelen we hen zo? Neen.

Het is tijd om radicaal te kiezen voor de leerkracht. En dan vooral voor de beginnende leerkracht: zij verdienen meer zekerheid, betere omkadering en zelfs betere voordelen. Dit is niet alleen een keuze voor de leerkracht, maar een keuze voor onze jeugd en onze kennis. Het is een keuze voor onze toekomst.